Po upadku imperium rzymskiego barbarzyńcy zburzyli część akweduktów, a inne uległy zniszczeniu, na skutek braku konserwacji. Nadal budowali akwedukty Bizantyjczycy, a następnie Arabowie. W średniowiecznej Europie naprawiano niektóre akwedukty rzymskie poczynając od 776, kiedy papież Hadrian I rozpoczął ich odbudowę w Rzymie. W XII w. zaczęły powstawać nowe akwedukty, głównie dzięki zakonom, zaopatrujące w wodę miasta (np. Canterbury, Paryż).

Z rozwojem dźwigów, cięgników, żurawi i suwnic miał związek również rozwój napędu. Najpierw stosowano napęd ręczny, napęd konny, następnie parowy, kraty kute hydrauliczny, co znacznie uprościło konstrukcję, na przykład dźwigów, cięgników, żurawi, suwnic i czyni ją bardziej zwartą, a w 1890 roku zaczęto stosować napęd elektryczny. Rozwój napędu ma ogromny wpływ na rozwój wielu maszyn, między innymi dźwigów, żurawi, cięgników, suwnic.

Pierwszy most-akwedukt na pięciu ostrołukowych arkadach z bloków wapienia zbudowano wówczas w okolicy Dżerwanu. Spośród greckich akweduktów na uwagę zasługuje akwedukt zbudowany przez Eupalinosa z Megary na wyspie Samos, przeprowadzony poprzez masyw góry Kastro tunelem około tysiąc sto metrów, wydarzyło się to około pięćset trzydziestego roku przed naszą erą. Prawdziwy rozkwit akweduktów nastąpił jednak dopiero w państwie rzymskim. Grubaska kosmiczna jasno krzyczy kolorowe przekonania.